Για εσένα Ρόξυ μου…

Η πρώτη ημέρα

Θυμάμαι την πρώτη ημέρα που σε έφερα στο σπίτι. Κάθισα στο πάτωμα και έβαλα τα κλάματα… όχι από λύπη, αλλά γιατί δεν ήξερα τι πρέπει να κάνω για να σε φροντίσω. Ένιωθα απροετοίμαστος, μικρός μπροστά στην ευθύνη. Μα από εκείνη τη στιγμή και για τα επόμενα έντεκα χρόνια, δεν σταμάτησα ποτέ να προσπαθώ. Να σου δίνω τα πάντα. Ό,τι καλύτερο μπορούσα. Γιατί αυτό σου άξιζε.

Ελπίζω να τα κατάφερα, Ρόξυ μου.

Η αλλαγή στην ζωή μου

Ήσουν η σπίθα που άναψε μέσα μου το πάθος για την εκπαίδευση σκύλων. Μαζί σου έκανα τα πρώτα μου βήματα, μαζί σου έκανα την πρακτική μου. Δεν ήσουν απλώς σκύλος. Ήσουν η δασκάλα μου, φίλη μου, συνεργάτιδά μου, οικογένεια μου.

Μου έμαθες τι σημαίνει ανιδιοτελής αγάπη. Μου στάθηκες στα εύκολα αλλά και στα δύσκολα. Με κοίταζες στα μάτια και ήταν σαν να μου έλεγες: “Μην αγχώνεσαι…θα τα καταφέρουμε,” Και τα καταφέραμε, κορίτσι μου. Τα κατάφερες να με κάνεις να ζήσω το όνειρό μου.

Η υπόσχεση μας

Θυμάμαι όταν ήσουν 7 μηνών και διαγνώστηκες με πρόβλημα στα πίσω ποδαράκια. Όλοι μου έλεγαν να σε δώσω πίσω. Ότι δεν θα φτάσεις τα 2, ότι δεν θα περπατήσεις. Μα εγώ τότε σου έδωσα μια υπόσχεση:

Θα είμαστε μαζί μέχρι το τέλος. Σαν ομάδα. Σαν οικογένεια.

Και την κράτησα. Και θα τη κρατάω για πάντα.

Τις τελευταίες ώρες πάλεψες. Κρατήθηκες για να με δεις, να σε δω. Και τα κατάφερες. Ακόμα και όταν έφυγες… είχες τα μάτια σου ανοιχτά. Σαν να μου έλεγες: “Σε βλέπω ακόμα.”

Μαζί μέχρι τέλους

Μα πως να σου πω αντίο, κοριτσάρα μου; Φίλη μου. Συνεργάτιδα μου. Καρδιά μου.

Ελπίζω να με βλέπεις από εκεί ψηλά και να σε κάνω κάθε ημέρα υπερήφανη.

Καλό σου ταξίδι, αγάπη μου.

Θα σ’αγαπώ για πάντα.

2/2014 – 25/7/2024

#Roxy